Aşılamayan Duvarlar

Kendi etrafıma ördüğüm duvarlar bazı anlarda gökyüzünü bile görmemi engelliyor.

Buna ister savunma mekanizması diyin ister yaşam tarzı.Hayatıma yeni insanlar almak,onları o duvarın diğer tarafına koymak beni geriyor.Nereden bilebilirim ki ellerinde bir çekiçle o duvarları parçalamaya çalışmayacaklarını?Herhangi bir sebepten dolayı artık görüşmediğim insanlar bile hala duvarın iç kısımındalar çünkü o insanları nasıl dışarı çıkaracağımı bilmiyorum.

İnsanları o duvarın diğer tarafına alma şansına sahibim ama ne yazık ki bir çıkış kapısı yok.Yeni insanlarla tanışmak çok hoşuma gidiyor.Oturup saatlerce sohbet etmek,hayatlarını dinlemek ya da saçma bir anılarını dinlemeyi çok seviyorum ben de çok konuşuyorum ,çok şey anlatıyorum hayatım hakkında çok şey bildiklerini sanıyorlar ama işler ne zaman onları hayatımda önemli bir yere koymam gereken zamana gelse, ne zaman içimdekileri dökme kısmına gelsem kendimi olabildiğince uzağa itiyorum.

Ben benim duvarımın arka tarafındaki insanları biliyorum,yıllardır.Bu kadar uzun bir süre sorunsuz gitmişken risk almak bana gerici geliyor.Sanki bütün hayatımı o güvenli alanımdaki insanlarla geçirebilirmişim gibi.Bir bakıma geçirebilirim de.Hayatıma yeni insalar tabii ki giriyor ama o duvarın arkasına yeni kimi alsam aklım ve kalbim bir savaşa giriyor sanki.Bir taraf “ne gerek vardı?” derken diğer tarafım “ona güveniyorsun.” diye bağırıyor.

Bu duvarlar aşılabilir mi diye sorarsanız,evet.Aşmak isteyen insanlar gerçekten aşıyor.Kapıyı benim açmama gerek kalmadan kendileri bir giriş yaratıyorlar ve içerdeler.Bu sebepten dolayı isteyen insanlar gerçekten başarıyor, anlıyorsunuz.Sizi gerçekten seven insanlar her zaman bir giriş buluyor.O saatten sonra bırakın,izin verin içerde kalsınlar.Çünkü o insanlar duvarlarınızı yıkmak yerine daha sağlam hale getirmeniz için her zaman bir adım gerinizde duracaklar.

Sevgilerimle.

A